1386-9-13) کودکستان

یکی از دوستان که هر از چندی پیام های دیدنی و شنیدنی برام میفرسته که اکثرا جذابند امروز این عکس رو برام ایمیل کرده بود.
ماجرا خیلی ساده است. محل شهر کوچکی در احتمالا کشور انگلیس! یک کودکستان و دو کودک معصوم و زیبا ایستاده در کنار دیوار و سرخوش از لذت کودکی و البته امیدوار به عالم آتی ! چشمم به گل و بوته های روی دیوار میفته . جائی که به فراخور حال کودکستان رنگارنگ و الوان شده تا روح شادی و امید رو به کالبد و ذهن لطیف بچه ها تزریق کنه . چند زنبور و پروانه شاداب هم به گرد گل ها می گردند.
اما......
اما چیزی که قشنگ تر و دیدنی تر و البته به گوش جان شنیدنی است این سطور و مذمون آنها ست:

Even After All This Time,
The Sun Never Says To The Earth:
“You Owe Me “
Look What Happens With a Love Like That,
It Lights The Whole Sky.

اما آنچه شنیدنی ترو دیدنی تر بود نام شاعر این سطور بود که از عشق و روشنی برای بچه های بریتانیائی می گفت:

Hafiz - A Persian Poet Of The 1300s

یک بار دیگه با خودم زمزمه کردم:
حتی بعد اززمان بلند
خورشید هرگز به زمین نمی گوید :
"تو به من مدیونی"
ببین این چه عشقی است ( با این عشق چه شده است )
که تمام آسمان را منور کرده!
حافظ – شاعر ایرانی صده 1300
خیلی دلم می خواست شعر اصلی حافظ رو که به زبان انگلیسی ترجمه شده پیدا می کردم . اما هنوز نتونستم.
اما مقایسه کردم. کودکستانی در انگلیس و لطیف سازی روح کوکان با شعر حافظ! اونهم از نوع بدون وزن و قافیه اش! اما ما چه می کنیم که ظهن بچه هامون لطیف بشه؟ به آینده خوش بین و مثبت نگر بشن! ما که اصل اشعار رو داریم با وزن و قافیه! یادم به دیوار مدرسه دخترم افتاد!
عکس یک تانک!
جوانی با مسلسلی در دست! و چفیه عربی به گردن!
لباس رزم به تن
با مشتی گره شده و چهره ای خونین و حشمناک!
در کنار آنهم شعار تابلو بزرگی به عرض چندین برایر شعذ حافظ که بر آن نوشته بود : مرگ بر.......

دلم به حال خودم و کودکم سوخت!
دلم به حال حافظ هم سوخت....... چه که لیاقتش بیش از هموطنانی چون ماست!